Obok zamku wznosi się kościół parafialny Bożego Ciała, pierwotnie zamkowy, połączony z nim krytym, malowniczym gankiem i otoczony fosą (dziś suchą). Pierwszy gotycki obiekt wzmiankowano w 1350 roku, ale nowy powstał w 1595 roku. Po zniszczeniu podczas wojny trzydziestoletniej, odbudowano go w stylu barokowym (1676) i rozbudowano w 1695 roku. Jest to budowla salowa, ze smukłą wieżą, dołem kwadratową, górą oktogonalną, nakrytą dwuprześwitowym hełmem. Dwuspadowy dach nakrywa wybitnie poszerzoną, asymetryczną nawę dla umieszczenia dwukondygnacyjnego chóru organowego, wspartego na drewnianych słupach. Prezbiterium wsparte zostało daleko sięgającymi szkarpami. Od północy nad półkoliście zakończonymi gotyckimi oknami rząd okrągłych, nowszych okien głęboko ciętych lunet, zdobionych sieciowymi stiukami. Sufit imitujący sklepienie został wykonany z drewna. Liczne freski przedstawiają Tajemnice Sakramentu. W południowej dobudówce, u przejścia na ganek, piękny piec kaflowy (1678) z herbami Althannów.
Wyposażenie wnętrza jest w całości barokowe. Ołtarz główny w formie architektonicznej z pewnymi cechami klasycyzmu (1810) z obrazem Weiningera "Ostatnia Wieczerza" w nietypowym ujęciu - jej uczestnicy stoją. Znajdował się tu włoski obraz Madonny z XVII wieku, z którym wiązała się tradycja o darowaniu go Sobieskim przez Innocentego XI po wiktorii wiedeńskiej. W istocie jest to dar Klemensa XI (być może wzięty z kapucyńskiego klasztoru St. Maria dell Concezione w Rzymie) z 1713 roku dla królewicza Aleksandra Sobieskiego, który w niewyjaśnionych okolicznościach trafił w ręce Althannów. W 1952 roku przeniesiono go do wrocławskiej katedry. Duża kopia przedstawiająca Madonnę w typie rafaelowskim, wisi w lewym bocznym ołtarzu MB, podobnie jak i drugi (ze św. Józefem) bogatym w ornamenty. W przejściu do prezbiterium duża, arcyciekawa ambona w formie okrętu symbolizującego Kościół (Navis Ecclesiae) z zapleckiem wykonanym jako napięty żagiel przytrzymywany linami na blokach. Na parapecie znajdują się płaskorzeźby o tematyce religijnej związanej z wodą, m.in. św. Krzysztof przenoszący Dzieciątko przez Jordan, Jonasz z wielorybem, św. Franciszek z Asyżu przemawiający do ryb i św. Augustyn z chłopcem usiłującym muszelką wyczerpać morze. Powstała ona około 1750 roku i jest jednym z nielicznych dzieł tego typu. Wraz z bożkowską należy do najlepszych rozwiązań w Polsce. Liczne rzeźby i obrazy pochodzą z baroku. Wejście do zakrystii przez późnogotycki portal z pierwszej połowy XVI wieku.

Przy ulicy Słowackiego wznosi się kościół cmentarny św. Barbary wzmiankowany już w 1350 roku i wybudowany dla osady kolonijnej. Obecnie nie jest to smukła budowla z 1491 roku, odbudowana w 1670 roku po spaleniu przez Szwedów Torstensona przybyłych z Budziszyna przez Czechy, w stylu barokowym. Gotyckie ślady widać na czterokondygnacyjnej wieży w postaci tzw. kap. Hełm posiada jeden prześwit. Jedyną nawę nakrywa wysoki dach dwuspadowy. Na południowej ścianie umieszczono kilka epitafiów mieszczańskich z godłami cechowymi, jedyne tego rodzaju pomniki na Ziemi Kłodzkiej i Przedgórzu Sudeckim z XVII wieku.
We wnętrzu, zamkniętym kasetonowym stropem i wielobocznym prezbiterium, zachowało się barokowe wyposażenie. Ołtarz główny, typu architektonicznego ze skręconymi kolumnami to dzieło Józefa Schramma z 1670 roku. Mieści on obraz patronki. Dość skromna ambona z końca XVIII wieku wykazuje już cechy rokokowe. W czołowej płycinie kosza umieszczono obraz Jezusa. Dokoła nawy przebiega drewniany balkon, reminiscencja użytkowania świątyni przez ewangelików, łączący się z chórem organowym o rokokowym prospekcie. Na jasnym tle ścian wybija się epitafium zasłużonego dla miasta i okolicy radcy handlowego Josepha Chr. Ludwiga i jego żony (południowa część dzielącego łuku), wykonany w formie czarnego obelisku z alabastrowymi popiersiami tych osób oraz puttem podtrzymującym wawrzyn.

Przy ulicy Wojska Polskiego stoi masywny, jeden z nielicznych wystawionych po wojnie trzydziestoletniej na Ziemi Kłodzkiej kościół poewangelicki. Jest to kamienna, neogotycka budowla z 1900 roku.