Przy ul. Kłodzkiej wznosi się monumentalny kościół parafialny św. Piotra i Pawła. Pierwotny został przebudowany na późnogotycki w 1576 roku. Zachowały się z niego relikty w murach dzwonnicy. W obecnej formie wzniesiono go jako późnobarokowo-klasycystyczny w latach 1808-30 i odbudowano po pożarze w 1844 roku. Jednonawowy, nakryty sklepieniem kolebkowym, z elewacją zwieńczoną szczytem z wolutami.
Zachował cenne wyposażenie, m. in. barokowy ołtarz główny dłuta M. Koesslera z około 1730 roku, z figurami z lat 1717-25, ołtarz "14 Wspomożycieli" - również Koesslera, obraz P. Brandla "Pożegnanie Apostołów Piotra i Pawła" z około 1730 roku, ołtarze boczne z 1720, 1725 i 1780 roku. Najbardziej znana jest oryginalna, barokowa ambona z 1730 roku (prawdopodobnie Koesslera) w kształcie wieloryba z otwartą paszczą oraz figurami dłuta M. I. Klahra z 1732 roku. Ponadto jest tu prospekt organowy z 1780 roku, barokowe obrazy i meble z XVIII wieku.

Przu ul. Słowackiego stoi skromny MB Różańcowej. Wzniesiony został w latach 1845-46 dla protestantów przez Związek Gustawa Adolfa, jako pierwszy tej fundacji na Śląsku. Wieżę dostawiono w 1893 roku.

Przy ul. Wojska Polskiego stoi neogotycki kościół pomocniczy Najświętszego Serca Pana Jezusa z lat 1901-02.